Stosunki pracy

Według danych Polskiego Forum HR 20 proc. pracowników tymczasowych znajduje na pewnym etapie współpracy zatrudnienie bezpośrednio u pracodawców. Odsetek ten w innych krajach europejskich, gdzie praca tymczasowa ma dużo dłuższą tradycję jest o wiele większy. Zdaniem amerykańskich ekonomistów Lawrenca Katz z Uniwersytetu w Harwardzie oraz Alana Krueger z Uniwersytetu w Princeton to właśnie dzięki pracy tymczasowej udało się zredukować o 40 proc. drastyczny wzrost bezrobocia w Stanach Zjednoczonych w latach 90-tych.

Pracownicy tymczasowi mają zagwarantowane prawo do równego traktowania (zarówno w odniesieniu do warunków wynagrodzenia, jak i warunków pracy) na mocy ustawy z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnieniu pracowników tymczasowych oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej. W wielu krajach Europy istnieje możliwość zawierania z pracownikami tymczasowymi umów o pracę na czas nieokreślony. Ma to miejsce m.in. w Holandii, Niemczech, Austrii, Czechach, Finlandii, Szwecji, Irlandii.

„W Polsce maksymalny okres zatrudnienia pracownika tymczasowego wynosi 18 miesięcy w ciągu kolejnych 36. Postulat wydłużenia tego okresu do 24 miesięcy przedstawiony w raporcie „Młodzi 2011" jest kolejnym krokiem do większej stabilności zatrudnienia pracowników tymczasowych oraz zwiększenia możliwości znalezienia stałego zatrudnienia. Ze względu na obowiązujący limit pracownicy muszą zostać zwolnieni i pozostają bez pracy mimo, iż zostali wyszkoleni przez pracodawcę użytkownika, zdobyli doświadczenie zawodowe, a pracodawca użytkownik chce ich dalej zatrudniać w ramach pracy tymczasowej. W opisanych sytuacjach ograniczenie okresu zatrudnienia pracownika tymczasowego do 18 miesięcy nie jest uzasadnione ani interesem ogólnym ani nie realizuje celu ochrony pracownika tymczasowego" - mówi Grażyna Spytek-Bandurska, z-ca dyrektora departamentu Dialogu Społecznego i Stosunków Pracy PKPP Lewiatan.

Polska Konfederacja Pracodawców Prywatnych Lewiatan