Prawo
Lewiatan od początku monitorował prace legislacyjne nad ww. ustawą, zgłaszając jednocześnie swoją krytykę w stosunku do wielu jej przepisów. Jednak dopiero w końcowym etapie prac nad ustawą, Senat uwzględnił część postulatów zgłaszanych przez PKPP Lewiatan, ograniczając zastosowanie ustawy do spraw o:
- roszczenia o ochronę konsumentów
- z tytułu odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny
- z tytułu czynów niedozwolonych.
Wyłączono możliwość dochodzenia roszczeń o ochronę dóbr osobistych.
Polski model roszczeń grupowych, uregulowany w ww. ustawie wzoruje się na amerykańskim modelu pozwów zbiorowych (class action). PKPP Lewiatan podczas prac legislacyjnych nad ustawą wielokrotnie podkreślała, iż to właśnie w Stanach Zjednoczonych system ten przyniósł przedsiębiorcom ogromne straty finansowe, a jego głównymi beneficjentami okazali się prawnicy. Wiele firm, nie tylko amerykańskich, każdego roku zmuszonych jest do alokowania miliardów dolarów na wynagrodzenia dla prawników i koszty związane z postępowaniami grupowymi. Należy również podkreślić, iż pozwy zbiorowe bardzo często wykorzystywane są jako narzędzie do osłabiania reputacji konkurencyjnych firm. Z tego powodu, wiele firm, w celu szybkiego zakończenia sporu godziło się na ugody, pomimo tego, iż skargi były nieuzasadnione.
Pozwy zbiorowe skutecznie odstraszają poważne zagraniczne inwestycje w USA. Hamują tym samym badania i rozwój produktów w wielu ważnych obszarach gospodarki, takich jak technologie medyczne czy farmaceutyczne. Pozwy zbiorowe generują tym samym olbrzymie koszty dla amerykańskiej gospodarki. Badania prowadzone przez Tillinghast Towers-Perrin szacują, iż sprawy z tytułu pozwów zbiorowych w USA kosztują rocznie 252 miliardy dolarów.





















